Geceler bana zehir oldu, hiç beklemediğim anda beklenmedik olumsuzluklar benim üzerime geldi, direniyorum.. Direniyorum ama nereye kadar.. Bu sabahta anneannemi beyin kanamasından kaybettik. Annemle babam adanaya anneannemi gömmeye gittiler kardeşim komşuda kalıyor ben evdeyim. Evin içerisi zifiri karanlık odamda yalnız başınayım kuşumla beraber yalnız kaldım onu düşünmekten kafayı sıyırıcağım her aldığım nefes sanki ciğerimi yakıyor koca dünyaya sığamıyormuşum gibi hissediyorum.. Size ne kadar anlatsam şuan ne hissettiğimi hiç bir zaman anlayamayacaksınız. Gündüz yine aydınlık bir nebzede olsa sakin hissediyorum ama gecenin şu zifiri karanlığında odamda yalnız başına kalmak tam bir işkence gibi geliyor bana.
Sana da diğer arkadaşlara da mesaj hep yazıyoruz,bir sıkıntı varsa elimizden bir şey gelmese de bir tavsiye,bir öneri yazmaya çalışıyoruz.
Sen başka, ben başka, herkes başka bir düşünce de, algı da..
Ac lambaları karanlıkta oturmak neden? Biraz da senden çaba gerekli Yusuf..Yazarak rahatlıyorsan yaz sende az cevap niteliğinde yazılanlara kulak ver.
Biraz hayata tutunmaya çalış..
ailesine