Bir sene önce bugün hiçbir şey yok . Gece güncelleme takibi yaptık. Sonra diyagram bekledik. Saat 3 30 a kadar.
40 dakika sonra o şokla uyandım. Sonraki 2 gün hiç uyumadım. 2.günün sabahında enkazın karşısında üst geçit merdiveninde uyuyakaldım. 3 saat sonra arabada uyandım. Hastaneye giderken 4 yerde durup ısınmaya çalıştım. O kadar soğuktu ki... Nasıl geçti onca şey? Nasıl atlattık? Korku filmi gibi. Çok kötü hissediyor insan.
Abim yarim saat önce hastaneye gitti.
1 saat sonra kafeteryaya gidip kuzenlere kahve ısmarlayacak. O da yaptıkları son şey. İçtikleri son kahve olacak. Ve kafeteryadan aşağı inmeseler hiçbir şey olmayacaktı. Kahveleri masada duruyordu hala. Duygularımı anlatamıyorum. Saat 4 17 de o hastanenin enkazında olacağım. Bir kez daha sesleneceğim. İnme oradan diye. 18 saniyede aşağı yetiştiği an 21.saniyede karşı bina üstüne devrilecek. Ne olduğunu anlamadan göçüp gidecek. Rüyalarda dahil onu bir daha hiç göremeyeceğim. Yattığınız yer incinmesin abilerim, güzel abilerim 🥺❤️
